عبد الله قطب بن محيى

482

مكاتيب عبد الله قطب بن محيى

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 200 - [ خداى عزّ و جلّ عفوّ است و عفوّ را دوست مىدارد ] من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه الامير فاضل الملّة و الدّين محمد . ( اما بعد ) اينكه بعضى مردمان بر كسى گماشته مىشوند كه زيادتى و ظلم كنند ، چيزى است كه عمدا واقع مىشود از جانب خداوند عزّ و جلّ براى امتحان آن‌كس تا مقدار صبر او مشاهده شود ، قال اللّه تعالى : وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَ تَصْبِرُونَ وَ كانَ رَبُّكَ بَصِيراً « 1 » يعنى گردانيديم بعضى از شما مر بعضى را آزمايش ، آيا صبر مىكنيد و خداوند تو بينا است ، يعنى مىبيند كه ظالم است و كه مظلوم و مىبيند كه مظلوم چگونه صبر مىكند ، لاجرم زودا كه جزاى صبر مظلوم به مظلوم دهد و جزاى ظلم ظالم به ظالم . اى ولى من ! چون كسى ظلم كند ( اگر ) اين كس در مقابل ايستاد ، خداى عزّ و جلّ كار او را به او باز مىگذارد و چون او در مقابل نايستاد ، خداى عزّ و جلّ كينه خواه او است . گر بدانى قدر زور نيستى * هرچه آيد در برابر نايستى اى ولى من ! خداى عزّ و جلّ عفوّ است و عفوّ را دوست مىدارد ، اگر كسى با تو بدى كند چه باشد اگر تو او را عفو كنى و خداى خود را از خود خشنود سازى ، بنده را سروكار جز با خداى خود نبايد كه باشد و جز به جستن رضاى او مشغول نگردد ، چون عفو موجب خشنودى خداوند است ، پس آن‌كس كه تقصيرى مىكند حقى بر اين كس دارد ، براى آنكه بىتقصير عفو صورت نبندد و عفو وسيلهء رضاى خداى است عزّ و جلّ ، پس اگر او تقصير نكردى ما را آن وسيله به دست نيامدى . اى ولى ( من ) ! اينكه جماعتى گويند ما حيف نمىتوانيم كشيد ، سخنى ( شيطانى ) است ، حيف مىبايد كشيد تا مهر خدا عزّ و جلّ بر اين كس جوشيدن گيرد كه مهر خدا

--> ( 1 ) . سوره فرقان ، آيه 20 .